در دنیای امروز، هنرهای رزمی بیش از همیشه خواهان دارند و افراد زیادی به دنبال یادگیری آنها برای حفظ سلامت جسم و ذهن هستند. یکی از سبک های محبوب و تاثیرگذار هنرهای رزمی، وینگ چون است که نه تنها تکنیک های دفاع شخصی کارآمد را آموزش می دهد، بلکه سبک زندگی و فلسفه عمیقی در پشت آن نهفته است.

وینگ چون تاریخچه ای غنی و اساتیدی برجسته، مسیر ویژه ای را در دنیای هنرهای رزمی طی کرده است.

در این مقاله قصد داریم شما را با هنر رزمی وینگ چون و تاریخچه شکل گیری آن آشنا کنیم. وینگ چون، همانند بسیاری از هنرهای رزمی، بیش از یک ورزش، یک سبک زندگی است که برای همه سنین و هر جنسیتی مناسب است.

این سبک خاص کنگ فو در جنوب چین ابداع شد و در ابتدا باور بر این بود که مختص چینی هاست اما با مهاجرت بروس لی به آمریکا و توسعه سبک شخصی خود، این هنر رزمی بین جامعه جهانی معروف شد و گسترش یافت. در این مسیر، استاد ایپ من که از برجسته ترین اساتید این رشته بود نیز از بروس لی حمایت کرد و نقش مهمی در ترویج این هنر رزمی ایفا کرد.

وینگ چون چیست؟

وینگ چون به نوعی، سیستم بی نظیر دفاع از خود که در آن شخص می تواند بر اساس فیزیک و خصوصیات منحصر به بدن خود، در سریع ترین زمان ممکن و با کمترین تعداد دفعات حمله و مصرف کمترین میزان انرژی، در آن واحد هم از خود دفاع کند و هم زمان حمله هم انجام دهد، می باشد.
همچنین سیستم آموزشی وینگ چون به گونه ای است که فرد می تواند بدون در نظر گرفتن سن، جنس و جثه خود، در آن اصول اولیه مبارزه و دفاع شخصی را بیاموزد تا بتواند به راحتی با استفاده از نیرو  و قدرت حریف از خود محافظت کند.
اساس کار وینگ چون بر پایه سختی و نرمی بنا شده است. به این معنا که هنرجو می آموزد که هنگام مبارزه، در حالی که قوی بودن و داشتن قدرت لازم برای دفع نیروی حریف مهم است، همواره باید نرمی و انعطاف هم داشته باشد تا بتواند بدون استرس و نگرانی عکس العمل سریع داشته باشد. همچنین بتواند از ضربات حریف کنار رود و با بازگرداندن نیروی حریف به خودش او را مغلوب کند.

وینگ‌چون به گونه ای بیانگر دایره یین و یانگ می باشد، دایره ای با دو قطب متفاوت ولی مکمل، دایره‌ای که همیشه در چرخش ابدی هستند، مانند انرژیی که از حریف می‌گیریم و به خودش باز می‌گردانیم. ادغام دو سر پهن و باریک دو رنگ و چسبیدن دو قطب متفاوت، القا کننده حس لامسه و انرژی “چی” می باشد.
یکی از اصول بنیادین هنرهای رزمی جمله ی “نرمی و ملایمت بر سختی و زمختی غلبه می‌کند ” است و بیانگر این قاعده مهم وینگ‌چون کونگ فو که «در مقابل نیروی زیاد مقاومت نکن» می باشد.

هدف اصلی وینگ چون کونگ فو چیست؟

همانطور که در مقالات دیگر هم گفته شد، هدف اصلی در وینگ‌چون این است که هر شخص با هر بدن و هر توانی، بخصوص بانوان و حتی افراد مسن، بتواند در هنگام درگیری‌های فیزیکی، با صرف کمترین زمان و انرژی حریف را مغلوب کند و خود را از محل درگیری دور کند. البته در گذشته‌های دور وینگ‌چون فقط سبک مبارزه نبود، بلکه همانند رشته‌های دیگر کونگ‌فو ، شیوه زندگی هم بود. 

تاریخچه وینگ چون کونگ فو 

در واقع مبدا شکل گیری وینگ چون یکی از اساتید شائولین  (مرکز آموزش کونگ فو و هنرهای رزمی قدرتی در کل سرزمین چین)  به نام بانو اِنگ موییNg Mui ، نگران روزی بود که بر اثر کهولت سن و کم شدن نیرویش نسبت به جوانان نتواند در برابر آنان مقابله کند. و همچنین متوجه شد که هنرجویان دختر، هر چقدر تمرین‌های سنگین داشته باشن و مهارت‌شان بالا باشد، باز هم با توجه به سیستم بدنی‌شان، از پسرها، ضعیف‌تر هستند.
به همین دلیل به فکر یک سیستم جدید آموزشی افتاد که هر کسی با هر اندامی، هر چند ظریف، بتواند از خود دفاع کند. و بتواند بر تکنیک های فعلی شائولین غلبه کنند.
در داستان ها گفته شده که بانو انگ مویی، این سیستم مبارزه‌ای را از مبارزه یک درنا و حیوانی دیگر که روزی به صورت اتفاقی دید الهام گرفت که چطور درنا با استفاده از بال ها و تکیه بر یک پا که به نازکی تکیه چوبی است، با قدردت و تعادل از خود دفاع می کند. ایشان سعی داشت که مفهوم حرکات درنا را به نوعی با بدن انسان تطبیق کند.

او بر این باور بود که تمریناتی در معبد انجام می شود، برای خیلی‌ها، خسته کننده و غیر قابل تحمل بود.  ولی سیستم آموزشی او بر پایه حرکات ساده و تطبیق پذیر با هر بدنی بود.
سیستم آموزشی معبد شائولین، دارای فرم‌ها، حرکات زیبا و نمایشی جذاب و زیادی بود، ولی در عمل کاربرد چندانی برای مبارزه با چند نفر به صورت همزمان را نداشت، در حالیکه در سیستم جدید ایشان، اصل و پایه آن کاربرد در مبارزه و هنر رزمی بود، نه نمایش دادن و لذت بردن، و همچنین نام حرکات سیستم ایشان مانند حرکات معبد شائولین که نا‌م های تزیینی مثل، ببر، اژدها، رقص ققنوس و … داشت، ابدا دکوری نبود، بلکه هر اسم حرکت در این سیستم، شرح کار آن تکنیک را در بر داشت.
روزی دختری به نام وینگ‌چونYim Wing Chun   برای یادگیری این هنر پیش بانو اِنگ‌مویی آمد و بعد از اتمام آموزش و مهارت در آن، متاسفانه این سبک را تا سال ها به صورت مخفی و رازگونه به نسل بعد اتنقال داد و به همین دلیل این رشته ورزشی وینگ‌چون  نام گرفت.

استاد ایپ‌من Yip Man که استاد بزرگ وینگ‌چون در دوران معاصر هستند نیز از شاگردان ایشون به حساب می‌آیند. ایشلن اولین فردی بود که این رشته ورزشی را به صورت عمومی در چین ترویج داد. بعد از حمله ژاپن به چین و تصرف فوشان، به هنگ‌کنگ رفت و به همراه چند تن از دوستانشان شروع به ترویج گسترده وینگ‌چون کرد که شاگردان فراوانی داشت، از جمله بروسلی، که با توجه به زمان کوتاهی که شاگردش بود، به دلیل استعداد فراوانی که در یادگیری داشت، مورد توجه استاد ایپ قرار گرفت.

بروسلی بعد از مهاجرت به آمریکا و دوری از استاد، به طریقی در تکنیک های این رشته تغییراتی ایجاد کرد که از حالت اصلی وینگ‌چون  خارج شد و شمایل متفاوتی گرفت ولی شاگردان زیادی از آمریکا به این رشته جدید که جیت کان دو نام داشت روی آوردند.

سیستم آموزشی وینگ‌چون در چین، با توجه به فرهنگی که دارند و برای گذشتگان احترام خاصی قائل بودند، پیرو آموزش اساتید پیشین بودند، و همچنین برایشان خیلی مهم بود که کونگ فو را فقط به چینیان باید آموزش داد. به همین خاطر مبارزاتشان معمولا با افرادی در وزن و اندام مشابه انجام می شد، و اگر با افراد درشت‌تر از خود، در مبارزه روبرو می‌شدند، ممکن بود فرد را دچار دردسر کند.
البته این اعتقاد سنت گرایانه، زمانی که بروسلی به آمریکا مهاجرت کرد و آنجا سبک خود را طراحی و ابداع کرد و رواج داد و شاگردان زیادی از آمریکایی را جذب کرد، کمی متزلزل شد. عده ای از جمله استاد ایپ من از اینکه کونگ فوی چینی جهانی شود، خوشحال و راضی بود و حمایت خود رو از بروسلی اعلام کرد، ولی باز هم عده ای از اساتید سنت گرا این روش را خیانت به اساتید گذشته و فرهنگ چین می دانستند.

جهانی شدن وینگ چون

بعد از فوت استاد ایپ من یکی از شاگردنش به نام لئونگ تینگ تصمیم می گیرد آموزش این سبک بی نظیر را با حفظ اصول آن، به بیرون مرزهای چین و کل دنیا گسترش دهد. در سمینارهای رزمی مختلف شرکت کرد، همایش هایی که از هر کشور و رشته رزمی ای اساتیدشان شرکت داشتند.

در یکی از این سمینارها که در انگلیس برگزار می شد، فرم های وینگ‌چون  را اجرا کرد و توضیحات لازم رو در مورد وینگ کونگ فوی چین ارایه داد.

در آنجا یکی از اساتیدی که در سبک های مختلف رزمی تخصص داشتند به نام کیت رونالد کرنشپشت (Keith kernspecht )، با استاد لئونگ تینگ ملاقات کرد و آن ملاقات را اینچنین تعریف می کند : “در سمینار انگلیس، لئونگ تینگ که شخصی چینی و کوتاه قد و با توانایی هایی که از آنها تعریف می کرد را دیدم و او را به مبارزه طلبیدم و گفتم می خواهم ببینم این وینگ‌چونی که این همه ازش تعریف می کنی چیست و در مبارزه چه کاربردی دارد.

اگر من شکستت بدهم و قطعا شکست می خوری، باید شاگرد من بشوی و سبک های من را یاد بگیری و دیگه کونگ فوی خودت را به عنوان یه سبک بی نظیر تبلیغ نکنی. ولی اگر تو من را شکست بدهی و که این غیر ممکن است، به وینگ‌چون  باور پیدا می کنم و شاگردت میشوم و همه این ها را آموزش می بینم کمکت می کنم که گسترشش بدهی.

استاد لیونتینگ هم دایره ای به شعاع پایش به روی زمین رسم می کند، در مرکز دایره می ایستد و می گوید اگر می توانی من را از دایره بیرون بیندازی من هم شکستم را اعلام می کنم. در این مبارزه دوستانه پروفسر گرنشپشت چندین و چند بار با انواع حمله هایی که می شناخت حمله کرد و هر بار که به دایره وارد می شد به طرز عجیبی توسط لیون تینگ از دایره بیرون انداخته شد.”

همه چیز درباره EWTO

آنجا بود که پورفسور شکستش را پذیرفت  و اعلام کرد که که وینگ‌چون  بی نظیر است، و علاقه بسیاری به این هنر پیدا می کند و از لئونگ تینگ دعوت کرد که به آلمان بیاید وینگ‌چون  را آنجا گسترش بدهد و در آنجا سازمانی به نام EWTO را تاسیس می کنند و شروع به جذب هنرجو از سرار دنیا می کنند تا این هنر بی همتا در سرار جهان گسترش پیدا کند.

امروزه هم شاگردان زیادی از کشورهای مختلفی از گوشه کنار دنیا به این سبک روی آورده اند و آموزش دیده اند و تبدیل شده اند به اساتیدی که امروزه تحت نظارت این سازمان، وینگ‌چون  اروپایی EWTO  را که بسیار متحول‌تر از وینگ‌چون  سنتی ایپ‌من و حتی لئونتیگ که خود در تاسیس این سازمان نقش بسزایی دارد، به تعلیم شاگردان جدیدی پرداختند به امید اینکه آنها هم تبدیل به اساتید آینده شوند.
از جمله کشورهایی که به این سبک روی آوردند می شود به ایران، کشورهای اروپایی، استرلیا، بخشی از آفریقا، غرب آسیا (خواستگاه وینگ‌چون) اشاره کرد.

سازمان اروپایی و بین المللی وینگ‌چون  (EWTO)، که به وینگ‌چون مدرن نیز معروف است (به ریاست گرند مستر لئونگ تینگ و شاگردش پروفسور کرنشپشت)، سال ها پیش فعالیت خود را برای جهانی شدن وینگ‌چون  از کشور آلمان شروع کردند.

در سیستم‌ آموزشی این سازمان سیستم‌های مبارزه‌ایی مانند دفاع شخصی خیابانی، مانند فقل‌های دست و…. ساندا و اسکریما هم آموزش می‌دهند و نکاتی را در مورد هر هنر رزمی دیگری آموزش می‌دهند و تمرین می‌کنند که هنرجو بداند هنگام مقابله با هر حریفی چگونه در کسری از زمان و بدون احساس ترس در زمان درگیری و در کمترین زمان ممکن و ناخودآگاه چه تکنیکی را به درستی به کار برد.

همچنین علاوه بر آموزش فرم‌های سنتی وینگ‌چون (سیونیم‌تائو، چامکیو و و بیو‌جی)، یک فرم مکمل هم که خود پروفسور کرنشپشت آن را  ابداع کرده، آموزش می‌دهند که تاکید آن بیشتر بر حرکات پا در وینگ‌چون  هست.

تعامل با سایر سبک‌ها و اضافه کردن ایده‌ها و قابلیت‌ها و تکنیک های مفید را بر مبنا اصول اصلی و پایه وینگ‌چون ، یکی از ویژگی های سیستم جدید سازمان EWTO هست تا بتواند هم‌سان با دنیای امروز پیشروی کند، به طوری که بتواند هم سطح و حتی بالاتر از سایر سبک ها، به رقابت بپردازد، ولی نه در مسابقات، بلکه در درگیری‌های واقعی.

و از آنجا که هدف اصلی وینگ‌چون ، واقع گرایانه و یک مبارزه و نبرد خیابانی و واقعی است، بتواند بهترین نتیجه را درسریع ترین زمان ممکن و کمترین نیرو بگیرد، که حتی فردی با توان کم هم بتواند از پس شرایط بر بیاد.
آموزش ‌های استاد ایپ به شاگردانش بیشتر بر اساس توانایی‌های آن فرد داده می‌شد و ممکن بود تمرین و آموزش هنرجویان با هم متفاوت باشد.
ولی در سازمان EWTO علاوه بر آموزش فرم های سنتی، تکنیک های مبارزه‌ای جدید هم به سیستم آموزشی‌‌شان اضافه شد و به نوعی وینگ‌چون سنتی چین را به گونه‌ای متحول، یکپارچه و طبقه‌بندی کرد که  امروزه در بیشتر کشورهای دنیا یک سیستم واحد آموزش را برای هنرجویان داشته باشند.

پس از ورود سبک جیت کان دو به سینمای هالیوود توسط بروس لی، رشته وینگ‌چون به جهانیان شناسانده شد. به طوری که حدود 60 درصد هنرپیشه های هالیوود و اروپا مخصوصا سینمای آسیا اعم از چین از تکنیک ها و ابزار وینگ‌چون در فیلم هایشان استفاده می کنند.
از چهره های معروف جهان می توان به: ( دانی ین، بازیگر نقش اول فیلم ایپ من، نامزد جایزه اسکار _رابرت داونی جنیور بازیگر فیلم های معروف مرد آهنی، و جیسون استتهام بازیگر معروف فیلم های اکشن را نام برد.)

در واقع می توان گفت زیبایی و کاربردی بودن وینگ‌چون درهای بسته کمپانی های سینما جهان را بروی هنرپیشه ها باز کرده است.

پس از ورود وینگ‌چون به هالیوود و شناخت بیشتر و بهتر کاربرد آن، پای این سبک بی نظیر به نیروهای امنیتی و نظامی، نیز باز شد و گسترش فراوانی پیدا کرد و اولین دانشگاه سازمان هنرهای رزمی در بخش وینگ‌چون در بلغارستان و یا آلمان (سازمان  EWTO) بوجود آمد و وینگ‌چون کاران توانستند تا مقطع دکترا در این رشته پیشرفت کنند.

تا به اینجا در مورد این گفته شد که وینگ‌چون  چیست و متعلق به کدام کشور است و بهترین استاد وینگ‌چون  کیست.

رشته رزمی وینگ‌چون  به قدری گسترده است که نمی شود تمام جزییات را در یک جا گنجاند، ولی می توان به چند نکته آن در یک مقاله اشاره‌ای جزیی کرد و در مقالات دیگر توضیحات مفصل تر ارائه داد در اینجا ما سعی داریم به چند تا از مهم‌ترین نکته‌ها و اصول‌های آن اشاره‌ای مختصر و مفید داشته باشیم.

نکته ها و اصول وینگ چون

• همانطور که گفته شد، وینگ‌چون ورزشی‌ بدون در نظر گرفتن سن و جنسیت و جثه افراد است. مهم نیست از چه سنی وارد این رشته ورزشی شوید، پیر یا جوان، هر کس به نوبه خودش می تواند بهترین استفاده را از آموختن این رشته ورزشی نسبت به خودش داشته باشد. هر کس با هر شرایط بدنی.
•  تمرینات این رشته ورزشی بیشتر بر اساس مبارزات خیابانی برنامه ریزی و طراحی شده است. مبارزات خیابانی، مانند مسابقات نیست که تن به تن باشد و قوانین خطا داشته باشد و از قبل زمان مبارزه و حریف مشخص شده باشد. در خیابان ممکن است چند نفر هم زمان به فرد حمله کنند و نمی گویند که کجا را هدف ضرباتشان قرار می‌دهند و شما هم هیچ محافظی برای پوشاندن بدن در مقابل ضرباتشان ندارید در لحظه باید تصمیم گیری کنید که چه کاری انجام دهید.
•  یکی از مهمترین آموزش های این رشته این است که بهترین دفاع شخصی درگیر نشدن است.
  همانطور که گفته شد، اگر در صورت لزوم و به ناچار مجبور به مبارزه شدید در آن زمان بهترین دفاع شخصی حمله است.

مراحل مبارزه وینگ چون

در وینگ‌چون  مبارزه ۵ مرحله دارد:

1. مرحله اول زمانیست که فاصله شما با فرد یا افراد مقابل زیاد است و شما بتوانید فقط با گفتگو، ماجرا را به خوبی تمام کنید. استاد واقعی کسی است که قدرت بدنی بالایی داشته باشد، ولی در مواقع اضطراری فقط با کلام حریف را از رقابت منصرف کند. (بهترین دفاع شخصی درگیر نشدن است)
2.  مرحل دوم مرحله‌ای‌ست که فاصله با حریف به اندازه ای باشد که پای شما به بدنش برخورد کند.
3.  مرحله سوم مرحله‌ای که مشت و دست‌ها به او برخورد کند.
4.  مرحله چهارم، آرنج و زانو
5.  مرحله آخر، مرحله خاک و یا زمین است که اگر زمین خوردید و یا حریف به زمین خورد چه تکنیک هایی به کار گیرید.
   تمام مراحل دوم تا پنجم فقط در صورتی اتفاق میافتد که مجبور به مبارزه‌ای ناخواسته شوید. مبارزه‌ای که شروع کننده نیستید و طرف مقابل هدفش مبارزه و یا حتی نابودی شما باشد.

از آنجا که موسس وینگ‌چون  یک زن است اساس کار وینگ‌چون بر پایه سختی و نرمی بنا شده. یعنی انعطاف لازم در برار نیروی حریف و همچنین سختی به معنای داشتن قدرت و استحکام لازم برای دفع نیروی حریف.

وینگ‌چون  بر اساس قوانین مهم فیزیک و ریاضی همچون هندسه و مثلثات و… پایه گذاری شده است. پس به نوعی علم به حساب می آید و از آنجایی که علم در طی زمان پیشرفت می کند، این سبک بی نظیر هم در طی زمان تغییراتی بسیاری داشت و دائما در حال تکامل و پیشرفت بوده و هست تا همیشه بعنوان بهترین و کاملترین و کاربردیترین سیستم دفاع شخصی در جهان باشد و به خصوص از زمانی که وارد اروپا شد.

سیستم آموزشی سازمان EWTO آلمان هم در راستای قانون تکامل و پیشرفت علم ، تکنیک‌های وینگ‌چون  سنتی چین را با احترام به اصل آن، به شکل بسیار مفید، اضافه کرد یا کاهش داد تا بتوان تکنیک‌های غیر ضروری را در مبارزه حذف کند تا در برابر هر کس با هر اندامی با سرعت از خود دفاع کنند.
در آموزش های وینگ‌چون  می‌آموزید که ممکن است حریف شما چند برابر شما جثه داشته باشد و شما مشخصا نمی توانید با زور با او مقابله کنید، پس مانند آبی در رودخانه که سنگ بزرگ روبرویش را دور می زند تا راهش را پیدا کند، شما هم بتوانید در شرایط پر استرس هنگام مبارزه با خونسردی و آرامش و هوشمندانه با پیدا کردن فضای مناسب و درست، با ظرافت و سرعت، ضربات او را دفع کرده و با نیرویی که او وارد کرده به همراه نیروی خودتان با ضربه‌ای قویتر، نیروی وارده را به حریف باز گردانید.

در وینگ‌چون  بیشتر بجای تاکید بر دیدن و تمرکز بر خود حریف، تاکید مان برای پیدا کردن فضای منفی اطراف اوست. گویی به دنبال فضایی خالی می گردیم تا خود را در آن موقعیت قرار بدیم و بتونیم فضای مناسب برای دفع حمله حریف و حمله خود را در زمان مناسب محیا کنیم.

(پی نوشت فضای منفی،: اصطلاحی در طراحی، که اشیاء و سوژه هایی را که میخواهیم طراحی کنیم، فضای مثبت می گویند و فضای خالی اطراف و یا زمینه سفید کاغذ را فضای منفی می گویند)

در تاریخ هنرهای رزمی همواره با تمرینات و آموزه‌های “تمرکز” و “ذن” همراه بوده‌ است. برای همین مبارزان و رزمی‌کاران متوجه می شوند که تمرینات ذن باعث اجرای بهتر فنون رزمی می‌شود. وقتی مبارز بتواند ذهن و انرژی خود را تنها روی حرکات خود و در زمان حال متمرکز کند، دیگر ترس از شکست و مرگ نخواهد داشت و تمرکز مبارز تنها معطوف به واکنش‌های بدنی خود در حین مبارزه خواهد بود.
یکی دیگر از آموزه‌های این ورزش، تمرکز بر حس لامسه در مبارزه و انرژی چی می باشد. به نوعی همان “تمرکز” و “ذن” که در تاریخ هنرهای رزمی همیشه در جریان بوده است. حس لامسه از حس بینایی که وابسته نور است، خیلی دقیق‌تر و سریع‌تر است.

در مبارزات وینگ‌چون دست مبارز، لحظه‌ای از بدن حریف جدا نمی‌شود تا حس لامسه و انرژی بینشان قطع نشود، پس در این صورت مبارز حتی با چشمان بسته و یا بدون نگاه به حریف، فقط از طرق حس لامسه و نحوه و جهت انتقال نیروی حریف میتواند حرکات او را دفع و در کمترین زمان ممکن به خودش بازگرداند.

در تمرینات این رشته، به دلیل همزمانی استفاده از دو دست، به نحوی تعادل در بدن ایجاد می شود و دلیل آن استفاده همزمان از نیمکره‌های مغز است.

شما یاد می گیرید که در درگیری‌ها چگونه همزمان در هنگام استفاده از دست‌ها، از پا‌ها نیز استفاده کنید و این نیاز به تمرکز بالایی دارد، به نوعی شما یاد می‌گیرید در حالی که یک بدن دارید، دو نفر باشید ( بالاتنه و پایین تنه) گویی که دست‌ها و پاها به صورت هماهنگ، هم کار خودشان را انجام می دهند و هم مکمل هم هستند.

وینگ‌چون  به گونه ای بیانگر دایره یین و یانگ می باشد، دایره با دو قطب متفاوت ولی مکمل، دایره‌ای که همیشه در چرخش ابدی هستند، مانند انرژیی که از حریف می‌گیریم به خودش باز می‌گردانیم ( ادغام دو سر پهن و باریک دو رنگ). و چسبیدن دو قطب متفاوت، القا کننده حس لامسه و انرژی “چی”.

نرمی و ملایمت بر سختی و زمختی غلبه می‌کند یکی از اصول بنیادین هنرهای رزمی است و بیانگر این قاعده مهم وینگ‌چون کونگ فو که

«در مقابل نیروی زیاد مقاومت نکن»

چهار اصل مبارزه در وینگ‌چون :

1.  وقتی راه باز است، به جلو حرکت کن و حمله کن. (البته با در نظر گرفتن فاصله از حریف)
2.  وقتی راه بسته است، نزدیک حریف شو و با او در تماس باش. (چسبیدن به حریف)
3.   در مقابل نیروی زیاد مقاومت نکن و تسلیم شو و در عوض آنرا هدایت کن.
4.  وقتی حریف مجبور به عقب نشینی شد قدرتش کم می شود، پیشروی کن و پیروز شو.

چهار اصل اساسی قدرت و نیرو در وینگ‌چون

1. از نیروهای خودت رها شو. ( آرامش در حین مبارزه)
2.  از نیروهای حریفت رها شو.
3.  استفاده از نیروی حریف بر علیه خودش.
4.  اضافه کردن نیروی خود به نیروی حریف.

سخن بزرگان درباره وینگ چون

استاد ایپ من

– روزی یک مبارز از استاد ایپ پرسد که چرا با قدرت مبارزه نمی کنی؟

استاد ایپ پاسخ هوشمندانه‌ای به او داد و گفت: ظرافت، سرعت می آورد، سرعت قدرت  و قدرت تخریب.
– ایپ، رکن اصلی وینگ‌چون  را خانواده می دانستند و اینکه ادب و احترام و به دیگران، به خود فرد آرامش میدهد.

 بروس لی

در مورد خودش و وینگ‌چون  اینگونه می گوید:
اینک سال ها از زمانی که من خود را وقف فراگیری وینگ‌چون ، مکتب هنر بی هنری، کرده ام می گذرد.
ذهن من دیگر بوسیله حریف، یا تکنیک های قرار دادی اش مغشوش نمی شود.
من تکنیک های حریفم را از آن خود کرده ام.
کار من به سادگی تکمیل نیمه دیگر این “وحدت” است.
عملی که انجام می دهم نیز از نوع (وو وی) است، واکنش (خود به خودی)!
آنچه بر اساس شرایط حاکم و بدون کوچکترین برنامه ریزی قبلی صورت می گیرد.
تمارین ذهن و قوه تصور، تصور و تنفس، تنفس و انرژی، هیچکدام در نزد من جایی ندارد.

ترویج و انتقال هنر رزمی وینگ چون یک روش کارآمد و علمی دفاع شخصی است که فلسفه ای عمیق بر مبنای تعادل، آگاهی، و هماهنگی ذهن و بدن را به عنوان سبک زندگی ارتقا می دهد. و هنری فراتر از مهارت های فیزیکی است. هدف این هنر تقویت توانمندی های فردی در مواجهه با چالش ها، توسعه خودآگاهی و پرورش روحیه ای انعطاف پذریر و پایدار است تا افراد بتوانند در تمامی ابعاد زندگی خود با هوشمندی صداقت و احترام به خود و دیگران رفتار کنند.